Zajęcia dodatkowe

RYTMIKA

Cele:

Rytmika jest metodą wychowania muzycznego, estetycznego i ogólnego. Poprzez aktywne formy obcowania z muzyką takie jak ruch, śpiew, improwizacja, dziecko wprowadzane jest w bogaty świat wyobraźni oraz emocji, nad którymi uczy się panowania. Muzyka uwrażliwia dziecko na piękno dźwięku w otaczającym świecie.

  • kształcenie wrażliwości muzycznej i dbanie o rozwój podstawowych zdolności muzycznych (słuch wysokościowy, poczucie tempa, rytmu)
  • rozwijanie inwencji twórczej dziecka
  • rozbudzanie zamiłowań do muzyki
  • nauka śpiewania piosenek
  • zapobieganie wadom postawy, kształtowanie motoryki, sprawności i estetyki ruchu, a także dostarczanie dzieciom radości i odprężenia
  • kształtowanie poczucia porządku, dokładności i dyscypliny
  • śpiewanie piosenek, słuchanie muzyki
  • ruch przy muzyce
  • gra na prostych instrumentach perkusyjnych

Zajęcia odbywają się raz w tygodniu. Czas trwania zajęć - około 30 minut.

 

JĘZYK ANGIELSKI

We współczesnym świecie znajomość języków obcych jest niezwykle ważna. Wczesne rozpoczęcie nauki języka obcego wśród dzieci rokuje sukcesy, daje możliwość stopniowego oswajania się z brzmieniem i strukturami języka. Na lekcje języka angielskiego uczęszczają dzieci w wieku 3, 4 i 5 lat.

Nauka odbywa się przez zabawę wykorzystując naturalną chęć dzieci do poznawania "nowego" i aktywnego spędzania czasu.
Uczenie języka obcego w grupie przedszkolaków ma na celu:

  • Rozbudzenie zainteresowań językiem angielskim.
  • Osłuchanie się z jego brzmieniem.
  • Przyswojenie słownictwa z bliskiego otoczenia dzieci ( np. rodzina, zabawki, dom, zwierzęta, kolory, liczby...).


W trakcie zajęć realizowanych w atrakcyjnej dla dzieci formie , zostają pobudzone:

  • Pamięć,
  • Spostrzegawczość,
  • Kojarzenie,
  • Sprawność ruchowa,
  • Aktywność muzyczna,
  • Aktywność plastyczna.

 

RELIGIA

W zajęciach tych biorą udział wszystkie dzieci z naszego przedszkola. Dzieci poznają prawdy wiary, uczą się modlitw, piosenek i wierszyków. Na religii panuje ciepła i przyjazna atmosfera. Wychowanie religijne jest bardzo ważne, a nawet konieczne w życiu małego dziecka. Rodzice są pierwszymi wychowawcami wiary swoich dzieci. Pierwszym i głównym ich zadaniem jest przekazywanie świadectwa wiary. Rodzice nie tyle pełnią funkcję nauczyciela, co raczej doświadczonych przewodników, doradców dla wkraczającego na drogę wiary dziecka, odgrywają rolę świadków wiary obdarzonych szczególnym autorytetem. Każdy ojciec i matka są posłani, aby ewangelizować własne dzieci, proponując im wiarę, z którą sami się spotkali. Pierwsze doświadczenie chrześcijańskie lub też jego brak zostawia decydujący ślad, który trwa często przez całe życie człowieka. To przebudzenie religijne w środowisku rodzinnym jest wartością niezastąpioną. Katecheza powinna stanowić jej dopełnienie i rozwinięcie. Katecheza jest Dobrą Nowiną o zbawieniu. Chrystus powinien zajmować w niej centralne miejsce. Dlatego też celem katechezy jest doprowadzić katechizowanego nie tylko do spotkanie z Jezusem, ale do zjednoczenia, a nawet do głębokiej z Nim zażyłości. Psychologia rozwojowa mówi o dziecku przedszkolnym, że jest ono gotowe do przyjęcia pewnej formy katechizowania. Mówi również, że okres ten stanowi bardzo ważny etap w rozwoju dziecka, w budowaniu jego osobowości. Dziecko w tej fazie jest ogromnie sugestywne, łatwo ulega wszelkim wpływom, charakteryzuje się prawie nieograniczoną plastycznością psychiczną. Płynie stąd konieczność religijnego oddziaływania na dziecko. Wielu rzeczy, z którymi dziecko zetknie się przez katechezę, np.; udział w liturgii; zapewne nie rozumie, ale wartości religijne zapadają w podświadomość i staną się materiałem przyszłego budowania. Stwierdzenie o potrzebie katechizacji dla dziecka przedszkolnego stawia kwestię treści katechezy. Celem katechezy przedszkolnej jest szczególne zbliżenie dziecka do Boga. Treść każdej katechezy obejmuje fundamentalne prawdy wiary, które mają służyć temu zbliżeniu. Do nich zaliczono: Bóg jest najlepszym Ojcem, kocha nas, opiekuje się nami, dał nam świat, życie, Chrystus - Syn Boży przyszedł na świat, umarł i zmartwychwstał za nas i dla nas, mamy ciało i duszę, Jezus jest z nami w Najświętszym Sakramencie, Maryja jest naszą Matką, Anioł Stróż opiekuje się nami.

 

PLASTYKA

Zajęcia plastyczne odbywają się w grupach do 12 osób. Mogą w nich uczestniczyć dzieci od 3-5lat.

Cele zajęć:

  • Rozwijanie zmysłu estetycznego i potrzeba tworzenia
  • Rozwijanie wyobraźni twórczej dziecka
  • Wykorzystywanie przypadkowych odkryć
  • Poznawanie różnych technik plastycznych
  • Przygotowywanie do uczestnictwa w konkursach plastycznych

Zajęcia w kółku plastycznym mają na celu wyzwalanie u dzieci swobodnej i twórczej ekspresji, sprzyjanie rozwojowi samodzielności, refleksyjności, pomysłowości, umożliwianie odzwierciedlania spostrzeżeń, przeżyć i uczuć w działalności plastycznej.

Na zajęciach trzeba zadbać o różnorodność bodźców i oczywiście pozwolić dziecku odkrywać i "opowiadać" świat w sposób jemu tylko właściwy. Jego aktywność plastyczna nie może ograniczać się do podejmowania stale tych samych działań, na tych samych przedmiotach.

Na zajęciach koła plastycznego dzieci uczą się również odpowiedzialności poprzez samodzielne, dokładne i rzetelne wywiązywanie się z podejmowanych zadań, szacunku do świata przyrody, do pracy własnej i innych oraz zgodnej współpracy w zespole.

 

GIMNASTYKA KOREKCYJNA

Zajęcia gimnastyki korekcyjnej dla dzieci w wieku przedszkolnym prowadzone są w celu wyrobienia nawyku prawidłowej postawy, prostego siedzenia, prawidłowego stawiania stóp podczas chodzenia.

Najistotniejsze jest jednak to, aby poprzez ćwiczenia zapobiegawcze nie dopuścić do zaistnienia różnych wad rozwojowych kręgosłupa i stóp, które powstają w wyniku nieprawidłowych nawyków dnia codziennego ( np: okrągłe plecy przy zbyt długim i nieprawidłowym siedzeniu lub stopy płasko - koślawe przy noszeniu nieodpowiedniego obuwia).

 

Równie ważnym elementem jest także korekcja i zastopowanie wad już istniejących (występowanie płaskostopia, koślawości stóp i kolan, a szczególnie skrzywienie kręgosłupa jest już możliwe u dzieci w wieku przedszkolnym).

Wszystkie te cele próbuje się realizować poprzez:

  • ćwiczenia mięśni grzbietu i brzucha, jako pomocnicze przy korekcji wad postawy
  • ćwiczenie obręczy barkowej i kończyn górnych, jako wspomaganie osłabionej siły mięśni
  • ćwiczenie stóp i kończyn dolnych, korygujące ich wady poprzez wzmocnienie siły odpowiednich grup mięśniowych z
  • wykorzystaniem przyborów np: szarf, kocyków, woreczków lub przyrządów np: ławeczek, równoważni
  • ćwiczenie ogólnorozwojowe, utrzymujące istniejący stan mięśni i sprawność ogólną organizmu

 

Prawidłowa postawa ciała jest jednym z warunków harmonijnego rozwoju i zdrowia człowieka - zabezpiecza organizm przez ujemnymi wpływami środowiska, jest podstawą właściwego funkcjonowania wszystkich narządów.

Okres przedszkolny i wczesnoszkolny jest czasem, w którym następuje intensywny rozwój mięśni i kości, kształtuje się prawidłowa sylwetka, a wszelkie zaniedbania i złe nawyki mogą prowadzić do trwałych i głębokich wad i nieprawidłowości. Nie wykryte lub nie korygowane nawet niewielkie asymetrie ułożenia barków, łopatek, linii kręgosłupa, mogą być początkiem poważnej wady.

Dlatego też, zgodnie z zasadą "lepiej zapobiegać, niż leczyć" przedszkole oferuje dla wszystkich dzieci raz w tygodniu zajęcia z gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej. Korekcja wad postawy jest procesem długotrwałym, dlatego bardzo ważne jest, by zacząć ją jak najwcześniej.

Celem zajęć prowadzonych w przedszkolu jest zarówno korygowanie wad już istniejących, jak również zapobieganie powstawaniu nowych.

Postawa ciała jest wyrazem nawyku "trzymania się" i opiera się na fizjologicznej funkcji warunkującej stan właściwego napięcia w odpowiednich grupach mięśni. Prowadzi to do takiego, a nie innego ułożenia względem siebie poszczególnych odcinków tułowia oraz głowy i decyduje o ogólnym zrównoważeniu ciała.

Postawę cechuje indywidualność oraz zmienność w rozwoju osobniczym, a nawet w ciągu dnia. Określenie postawy prawidłowej nie jest proste i łatwe. Najogólniej można ją zdefiniować następująco: przez postawę prawidłową rozumiemy każdą postawę, która występuje w dostatecznie dużym odsetku aby uznać ją za charakterystyczną dla danej kategorii płci oraz wieku, a jednocześnie jest atrybutem ludzi zdrowych, o poprawnym rozwoju fizycznym i umysłowym.

Opisując bardziej szczegółowo prawidłową postawę możemy wskazać na pewne cechy, które przyjmuje się za charakterystyczne dla tej postawy, a to:

  1. proste ustawienie głowy - w prawidłowej postawie ( patrząc z boku ) głowa nie powinna być wysunięta do przodu, lecz znajdować się ponad kręgosłupem. Barki nie są również wysunięte do przodu, a łopatki powinny przylegać do klatki piersiowej i nie odstawać;
  2. fizjologiczne wygięcie przednio-tylne kręgosłupa w płaszczyźnie strzałkowej i prosty kręgosłup w płaszczyźnie czołowej;
  3. dobrze wysklepiona klatka piersiowa i płaski brzuch;
  4. miednica prawidłowo podparta na głowach kości udowych;
  5. proste kończyny dolne.

W dobrej postawie ciała poszczególne odcinki ciała zachowują harmonię we wzajemnym ułożeniu, zapewniając płynność ruchów i stabilność podporu z najmniejszym zużyciem energii. Przechodząc do zdefiniowania wady postawy można powiedzieć, że wada postawy to odchylenie od ogólnie przyjętych cech prawidłowej postawy, właściwej danej kategorii wieku i płci oraz budowy somatycznej. Pojęcie wady postawy nie jest jednoznaczne z postawą wadliwą. Wystąpienie jednej czy nawet kilku wad nie musi automatycznie przekreślić jeszcze postawy prawidłowej. Przez postawę wadliwą rozumiemy taką, w której na skutek wystąpienia wad doszło do deformacji w ukształtowaniu kręgosłupa, klatki piersiowej, miednicy czy kończyn dolnych. Postawę wadliwą charakteryzują więc odchylenia złożone, powodujące zaburzenia w pracy narządu ruchu, a czasem także narządów wewnętrznych.

 

LOGOPEDIA

Logopeda przeprowadza diagnozę logopedyczną u wszystkich dzieci 5,4,3 letnich. Celem badania jest wyłonienie dzieci, które wymagają pomocy logopedycznej. O wynikach informowani są rodzice oraz wychowawca grupy. Dzieci, którym potrzebna jest pomoc logopedyczna są zakwalifikowane na ćwiczenia. Zajęcia prowadzone są indywidualnie. Działania logopedyczne obejmują:

 

  1. Diagnozę logopedyczną (artykulacji, słuchu fonetycznego, rozumienia mowy, sprawności narządów artykulacyjnych i na jego podstawie określony zostaje rodzaj zaburzenia).
  2. Zajęcia z dziećmi mające na celu nauczenie prawidłowego wymawiania głosek:
  • Ćwiczenia usprawniające narządy artykulacyjne,
  • Ćwiczenia oddechowe i słuchowe,
  • Ćwiczenia kształtujące prawidłową wymowę, reedukujące zaburzenia szeregów i innych opozycji głosowych,
  • Ćwiczenia stymulujące rozwój mowy.

 

Ćwiczenia mają na celu korygowanie oraz doskonalenie mowy dziecka. Następnie prowadzone są ćwiczenia przygotowawcze, np. ćwiczenia oddechowe, usprawniające narządy mowy (język, wargi).

Właściwa terapia logopedyczna rozpoczyna się od wywołania w izolacji prawidłowej artykulacji głoski i jej utrwalenia w sylabach, wyrazach w nagłosie, śródgłosie, wygłosie oraz w parach wyrazów, zdaniach, wierszykach. Głównym celem tych ćwiczeń jest uzyskanie poprawnej artykulacji głoski w mowie kontrolowanej.

Kolejnym etapem jest automatyzacja wywołanego dźwięku, to znaczy realizowanie prawidłowej głoski w mowie spontanicznej przez wypracowanie umiejętności autokontroli i autokorekcji.

Najczęściej spotykane wady to:

  • sygmatyzm
  • nieprawidłowa realizacja głosek palatalnych: ś, ź, ć, dź; zębowych: s, z, c, dz; dziąsłowych: sz, ż, cz, dż, oraz rotacyzm
  • nieprawidłowa wymowa głoski r.

Wczesne rozpoznanie zaburzenia i praca nad jego usunięciem zmniejszają ryzyko wystąpienia trudności w nauce szkolnej.

 

PROFILAKTYKA WAD WYMOWY

Zajęcia logopedyczne prowadzone z całą grupą. Odbywają się raz w tygodniu. mają na celu zapobieganie powstawania ewentualnych wad wymowy oraz stymulowanie prawidłowego rozwoju mowy dziecka poprzez: rozwijanie sprawności motorycznej narządów artykulacyjnych, naukę prawidłowego oddychania i połykania. Zajęcia mają formę zabawy z wykorzystaniem tekstów bajek, opowiadań, piosenek; zabaw logorytmicznych, dźwiękonaśladowczych.